Het Groene Hart is niet alleen een naam, het is écht.
Onder het motto “het Groene Hart gevoel van…” laten Han Hendrickx en Pim Hopman van Stichting het Bezoekerscentrum de Veenweiden bekende mensen uit het Groene Hart aan het woord over hun gevoel en ideeën over natuur en milieu in onze streek. Deze keer beeldend kunstenaar Willem van den Broek, directeur van Parkexpresie en Alphenaar sinds hij een baby van drie maanden was.
Maar wat prikkelt je als kunstenaar in de natuur ?
Als ik schilder is het redelijk abstract wat ik maak, maar vanuit een basis van figuratie zit de natuur er in bladeren, takken en vormen altijd wel in. Oorspronkelijk was ik een heel nauwkeurige nette en precieze tekenaar. In de natuur heb ik mijn losheid gevonden. Dat kwam doordat je begint met een boom en nog een boom. Je ziet de schors, de wortels en vervolgens zie je allerlei takken door elkaar heen. Ik ging steeds meer tekenen, sneller tekenen, door elkaar heen. Zo ontstond langzamerhand een soort beeldtaal die ik daarvoor nog niet had. Dat is heel grappig omdat mensen denken dat abstract schilderen ver van de werkelijkheid ligt, maar ik moest echt met mijn neus op de werkelijkheid zitten om het te zien. Dus geleidelijk werd mijn werk steeds losser en losser. Steeds laat je meer van het traditioneel wat je van je kinds af aan hebt gedaan en geleerd hebt los. Op een gegeven moment voel je de natuur daarin. Het is niet meer dat je een boom ziet, maar je voelt de vormen en de sfeer. Ik vind natuur het mooist wanneer ik er als het ware met mijn neus tussen kan kruipen. Zoals wanneer ik bij de Langeraarse plassen over die smalle paden fiets en struikel ik over een koe. Dan denk ik, koe waarom lig je hier midden over het fietspad en blijf je gewoon liggen? Dat vind wel weer heel leuk om daar heel dichtbij ook weer in te kruipen en een portret van een koe te maken. Dat is ook weer de natuur.
Wat raakt je in het bijzonder wanneer je als kunstenaar hier in het veenweidengebeid in het landschap duikt ?
Lees meer...
denk ik altijd terug aan mijn jeugd. Ik ben heel bevoorrecht opgegroeid op het platteland. Ik was altijd buiten. Denk dat dat bevoorrechter is dan heel veel mensen die in de stad opgroeien. Als ik dan met de hond buiten liep dan liep ik over een aantal zandpaden tussen de akkers. Daar lag een stukje heidegrond van zo’n 250 bij 250 meter. Midden in de weilanden en de akkers. Ik ben niet zo’n geweldige kenner, maar het was een heel bijzonder lapje grond. Daar had je adders en een aantal heel bijzondere vogelsoorten. Op een gegeven moment begon de ruilverkaveling en het lapje grond verdween. Ik was toen een jaar of vijftien. Dat was de eerste keer dat ik ermee geconfronteerd werd met dat natuur kon verdwijnen. Ik begreep ook wel dat het voor grotere machines in de weg lag. Maar wat zonde, wat heb je nou als winst om dat heel bijzondere lapje grond op te offeren door daar gewoon gras neer te leggen? Sinds die tijd vind ik het belangrijk ook te kijken naar wat de beleving is in hoe je met natuur en landschap omgaat. Als geograaf vind ik wel dat je natuur in relatie moet brengen met de mens. Ik vind dat de activiteiten van de mens en wat je aan natuurbeleving hebt bij elkaar horen. Dus ik ben heel erg tegen het eenzijdig bekijken van de natuur of de menselijke bedrijvigheid. Het rücksichtslos opkopen van landbouw en weide gronden en de opvatting “nou laten we het maar aan de natuur over en dat vinden mooi” dat spreekt mij niet aan. Ik ben veel meer voor een goed beheer. Dus bijvoorbeeld door grondwaterstand, later maaien, beschermen van vogelnesten en actief beheer door de boer die je daar een vergoeding voor geeft. Grote stukken zogenaamd teruggegeven aan de natuur is meer rommel dan natuur. Tenzij je zegt we maken van die stukken grond een verbindingszone en die ook recreatief een functie heeft voor mensen. Mensen kunnen daar kennis maken met de natuur. Dat is in onze streek goed gebeurd bij de Groene Jonker en in het Zaanse Rietveld.
De Jenaplaneet kon rekenen op een donatie om kinderen kennis te laten maken met klassieke instrumenten zoals viool, harp en saxofoon, een gezamenlijk project met de Streekmuziekschool. Om te laten horen wat de leerlingen hadden geleerd, speelden Job-Joris en Carlos tot plezier van de aanwezigen twee muziekstukken op hun saxofoon. Het bezoekerscentrum De Veenweiden ontving een gift waarmee de aanschaf van zonnecollectoren en het sedumdak deels bekostigd kan worden. Daarnaast kreeg ook het Productiehuis Alphen aan den Rijn financiële ruggensteun om bepaalde voorstellingen (extra voorstellingen voor 1200 Alphense middelbare scholieren) mogelijk te maken. Als laatste ontving het Jeugdsportfonds een bedrag om ook minder bedeelde kinderen met sport kennis te laten maken.